اي همه گلهاي از سرما كبود
خنده هاتان را كه از لب ها ربود
مهر هرگز اين چنين غمگين نتافت
باغ هرگز اين چنين تنها نبود
تاجهاي نازتان بر سر شكست
باد وحشي چنگ زد بر سينه تان
صبح مي خندد خود آرايي كنيد
اشك هاي يخ زده آيينه تان
رنگ عطر آويزتان بر باد رفت
عطر رنگ آميزتان نابود شد
زندگي در لاي رگها تان فسرد
آتش رخساره هاتان دود شد
روزگاري شام غمگين خزان
خوشتر از صبح بهارم مي نمود
اين زمان حال شما حال من است
اي همه گلهاي از سرما كبود
روزگاري چشم پوشيدم ز خواب
تا بخوانم قصه مهتاب را
اين زمان دور از ملامتهاي ماه
چشم مي بندم كه جويم خواب را
روزگاري يك تبسم يك نگاه
خوشتر از گرماي صد آغوش بود
اين زمان بر هر كه دل بستم دريغ
آتش آغوش او خاموش بود
روزگاري هستيم را مي نواخت
آفتاب عشق شورانگيز من
اين زمان خاموش و خالي مانده است
سينه ی از آرزو لبريز من
تاج عشقم عاقبت بر سر شكست
خنده ام را اشك غم از لب ربود
زندگي در لاي رگهايم فسرد
اي همه گلهاي از سرما كبود

خیال خام پلنگ من ,  به سوي  ماه  جهيدن  بود     و ماه را ز بلندايش  ,  به سوي خاک کشيدن بود

پلنگ من -دل مغرورم - پريد و پنجه به خالي زد     که عشق - ماه بلند من - وراي دست رسيدن بود

گل شکفته!  خداحافظ  اگر چه  لحظه ی  ديدارت    شروع وسوسه اي در من,به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آري!  موازيان به ناچاري    که هر دو باورمان  ز آغاز, به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه  هيچ  گل  مرده , دوباره  زنده  نشد  اما    بهار   در  گل   شيپوري  مدام   گرم   دميدن   بود

شراب خواستم وعمرم, شرنگ ريخت به کام من    فريب کار   دغل  پيشه ,  بهانه اش  نشنيدن  بود

چه سرنوشت غم انگيزي که کرم کوچک ابريشم   تمام  عمر قفس مي بافت ولي  به فکر  پريدن بود

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو … من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

شنيدستم    که     مجنون   جگر     خون       چو   زد   زين   دار   فانی  خيمه   بيرون
دم     آخر    کشيد    از     سينه     فرياد       زمين  بوسيد و  ليلی گفت و  جان  داد
هواداران   ز    مژگان     خون      فشاندند      کفن    کردند    و   در   خاکش    نهادند
شب    قبر    از    برای    پرسش     دين        ملائک    آمدند    او     را    به      بالين
به   کف   هر    يک     عمود       آتشينی       که ربت  کيست دين تو چه دينی است
دلی   جويای   ليلی از  چپ   و     راست       چو   بانگ   قم   به   اذن الله  برخاست
چو    پرسيدند    مَن     رَبُک   ز       آغاز        بجز   ليلی     نيامد     از     وی     آواز
بگفتا    کيست     ربت    گفت      ليلی        که    جانم   در    ره    جانش    طفيلی
بگفتندش     به     دينت    بود      ميلی        بگفتا     آری     آری     عشق     ليلی
بگفتندش     بگو     از     قبله     خويش        بگفت     ابروی     آن   يار     وفا   کيش
بگفتند     از    کتاب     خود    بگو     باز        بگفتا     نامه ی      آن      يار       طناز
بگفتندش    رسولت     کيست      ناچار       بگفت    آن  کس   که  پيغام   آرد  از  يار
بگفتند    از     امام   خويش    می گوی        بگفت آن کس  که  روی  آرد   بدان  کوی
بگفتند       از        طريق         اعتقادات       بگو    از    عدل    و    توحيد   و   معادات
بگفتا   هست    در   توحيد    اين     راز         که  ليلی   را  به   خوبی   نيست   انباز
بود    عدل    آنکه   دارم    جرم    بسيار         از    آن    هستم   به  هجرانش   گرفتار
بخنده       آمدند      آن     دو     فرشته         عمود      آتشين     در      کف     گرفته
ندا   آمد   که   دست    از    وی   بداريد         به    ليلی    در    بهشتش     وا  گذاريد
که   او  را  نشئه ای  از   جانب   ماست         که  من خود  ليلی و  او  عاشق  ماست
شنيدم     گفت    مجنون     دل    افکار         ملائک   را    سپس    فرمود     آن    يار
تو   پنداری    که    من     ليلا   پرستم         من    آن    ليلای    ليلا     می پرستم
کسی را کو به جان عشق آتش افروخت         وفاداری    ز    مجنون     بايد      آموخت

 هر چه بیشتر اوج بگیری کوچک تر خواهی شد..

پس کی خواهی آمد!؟
من خسته‌ام، خرابم، خُرد و خَرابم کرده‌اند
ديگر اين کلماتِ ساکتِ صبور هم فهميده‌اند.

در غروب تنهايي تو را به انتظار نشسته ام.....

به افق دور دست چشمانت پرواز مي كنم

و نام تو را زير لب زمزمه مي كنم

و سر مست از لحظه هاي با تو بودن ترانه زندگي را مي سرايم....

چشمانم را مي بندم و با قلبم صدايت مي كنم

و قلبم از عطر نگاهت لبريز مي شود

مي خواهم حضورت را بر بوم دلم جاودانه كنم...

به رقص موزون موهايت نگاه مي كنم به سويت مي آيم</