اینجا قلعه تنهایی من است.

دیر زمانی است صدای گذر هیچ پرنده ای سکوت آسمان آن را بر هم نزده.

و هیچ کس حتی غریبه یا گمشده ای گذارش بدین سرزمین نرسیده.

اي همه گلهاي از سرما كبود
خنده هاتان را كه از لب ها ربود
مهر هرگز اين چنين غمگين نتافت
باغ هرگز اين چنين تنها نبود
تاجهاي نازتان بر سر شكست
باد وحشي چنگ زد بر سينه تان
صبح مي خندد خود آرايي كنيد
اشك هاي يخ زده آيينه تان
رنگ عطر آويزتان بر باد رفت
عطر رنگ آميزتان نابود شد
زندگي در لاي رگها تان فسرد
آتش رخساره هاتان دود شد
روزگاري شام غمگين خزان
خوشتر از صبح بهارم مي نمود
اين زمان حال شما حال من است
اي همه گلهاي از سرما كبود
روزگاري چشم پوشيدم ز خواب
تا بخوانم قصه مهتاب را
اين زمان دور از ملامتهاي ماه
چشم مي بندم كه جويم خواب را
روزگاري يك تبسم يك نگاه
خوشتر از گرماي صد آغوش بود
اين زمان بر هر كه دل بستم دريغ
آتش آغوش او خاموش بود
روزگاري هستيم را مي نواخت
آفتاب عشق شورانگيز من
اين زمان خاموش و خالي مانده است
سينه ی از آرزو لبريز من
تاج عشقم عاقبت بر سر شكست
خنده ام را اشك غم از لب ربود
زندگي در لاي رگهايم فسرد
اي همه گلهاي از سرما كبود

خیال خام پلنگ من ,  به سوي  ماه  جهيدن  بود     و ماه را ز بلندايش  ,  به سوي خاک کشيدن بود

پلنگ من -دل مغرورم - پريد و پنجه به خالي زد     که عشق - ماه بلند من - وراي دست رسيدن بود

گل شکفته!  خداحافظ  اگر چه  لحظه ی  ديدارت    شروع وسوسه اي در من,به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آري!  موازيان به ناچاري    که هر دو باورمان  ز آغاز, به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه  هيچ  گل  مرده , دوباره  زنده  نشد  اما    بهار   در  گل   شيپوري  مدام   گرم   دميدن   بود

شراب خواستم وعمرم, شرنگ ريخت به کام من    فريب کار   دغل  پيشه ,  بهانه اش  نشنيدن  بود

چه سرنوشت غم انگيزي که کرم کوچک ابريشم   تمام  عمر قفس مي بافت ولي  به فکر  پريدن بود

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو … من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

شنيدستم    که     مجنون   جگر     خون       چو   زد   زين   دار   فانی  خيمه   بيرون
دم     آخر    کشيد    از     سينه     فرياد       زمين  بوسيد و  ليلی گفت و  جان  داد
هواداران   ز    مژگان     خون      فشاندند      کفن    کردند    و   در   خاکش    نهادند
شب    قبر    از    برای    پرسش     دين        ملائک    آمدند    او     را    به      بالين
به   کف   هر    يک     عمود       آتشينی       که ربت  کيست دين تو چه دينی است
دلی   جويای   ليلی از  چپ   و     راست       چو   بانگ   قم   به   اذن الله  برخاست
چو    پرسيدند    مَن     رَبُک   ز       آغاز        بجز   ليلی     نيامد     از     وی     آواز
بگفتا    کيست     ربت    گفت      ليلی        که    جانم   در    ره    جانش    طفيلی
بگفتندش     به     دينت    بود      ميلی        بگفتا     آری     آری     عشق     ليلی
بگفتندش     بگو     از     قبله     خويش        بگفت     ابروی     آن   يار     وفا   کيش
بگفتند     از    کتاب     خود    بگو     باز        بگفتا     نامه ی      آن      يار       طناز
بگفتندش    رسولت     کيست      ناچار       بگفت    آن  کس   که  پيغام   آرد  از  يار
بگفتند    از     امام   خويش    می گوی        بگفت آن کس  که  روی  آرد   بدان  کوی
بگفتند       از        طريق         اعتقادات       بگو    از    عدل    و    توحيد   و   معادات
بگفتا   هست    در   توحيد    اين     راز         که  ليلی   را  به   خوبی   نيست   انباز
بود    عدل    آنکه   دارم    جرم    بسيار         از    آن    هستم   به  هجرانش   گرفتار
بخنده       آمدند      آن     دو     فرشته         عمود      آتشين     در      کف     گرفته
ندا   آمد   که   دست    از    وی   بداريد         به    ليلی    در    بهشتش     وا  گذاريد
که   او  را  نشئه ای  از   جانب   ماست         که  من خود  ليلی و  او  عاشق  ماست
شنيدم     گفت    مجنون     دل    افکار         ملائک   را    سپس    فرمود     آن    يار
تو   پنداری    که    من     ليلا   پرستم         من    آن    ليلای    ليلا     می پرستم
کسی را کو به جان عشق آتش افروخت         وفاداری    ز    مجنون     بايد      آموخت

 هر چه بیشتر اوج بگیری کوچک تر خواهی شد..

پس کی خواهی آمد!؟
من خسته‌ام، خرابم، خُرد و خَرابم کرده‌اند
ديگر اين کلماتِ ساکتِ صبور هم فهميده‌اند.

در غروب تنهايي تو را به انتظار نشسته ام.....

به افق دور دست چشمانت پرواز مي كنم

و نام تو را زير لب زمزمه مي كنم

و سر مست از لحظه هاي با تو بودن ترانه زندگي را مي سرايم....

چشمانم را مي بندم و با قلبم صدايت مي كنم

و قلبم از عطر نگاهت لبريز مي شود

مي خواهم حضورت را بر بوم دلم جاودانه كنم...

به رقص موزون موهايت نگاه مي كنم به سويت مي آيم

تا خستگي هايم را در زلال قلبت مرهم گذارم...

به ناگاه چون گلبرگهاي گل سرخ در تند باد ابديت محو مي شوي

و من دلتنگ حضورت با گريه آسمان همنوا مي شوم…

دلم فقط بارون می خواد

شد  ز  غمت  خانه ی   سودا   دلم
در طلبت   رفت   به    هر   جا  دلم
از    طلبِ   گوهرِ    گویای     عشق
موج زند   ،   موج   ،  چو  دریا   دلم
گر  نکنی   بر    دل    من    رحمتی
وای  دلم  ،  وای  دلم  ،  وای   دلم
در     طلبِ     ظهر     رخ      ماهرو
می نگرد       جانب       بالا      دلم
روز  شد  و   چادر   شب   می درد
در  پی  آن   عیش  و   تماشا   دلم
گر  نکنی   بر   دل     من    رحمتی
وای  دلم  ،  وای  دلم  ،  وای  دلم
آه   که   امروز   دلم   را   چه   شد
دوش چه گفته است کسی با دلم؟
از  دلِ   تو  در دل من  نکته هاست
آه  چه  ره  است  از  دل  تو تا دلم؟
گر   نکنی    بر    دل   من    رحمتی
وای   دلم  ، وای   دلم  ،  وای  دلم

گفتم: خداي من، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ي ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود؟

                                                                            
گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت برمن تکيه کرده بودي، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي. من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.   

گفتم: پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي، اينگونه زار بگريم؟                                                               

  گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند، اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود.
                                                                            
گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي ؟
                                                                    
گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهي رسيد.
                                                                             
گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي؟
                                                                                 
گفت: روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، پناهت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم، کلامي نگفتي، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده ي من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي.
                                                                 
گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي؟                                                                
گفت: اول بار که گفتي خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم، تو بازگفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر، من مي دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمي کني وگر نه همان بار اول شفايت مي دادم.
                                                                             
گفتم: مهربانترين خدا، دوست دارمت ...
                                                                             
گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

شايد خطا كردم ... 

و تو بي آن كه فكرغربت چشمان من باشي ... 

نمي دانم كجا تا كي براي چه ولي رفتي ... 

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد ...

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت ... 

و بعد از رفتنت ... 

رسم نوازش درغمي خاكستري گم شد ... 

و گنجشكي كه هر روز ...  

از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت ... 

تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد ... 

و بعد از رفتن تو ... 

آسمان چشمهايم خيس باران بود... 

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد ... 

من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت .. 

كسي حس كرد ... 

من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مُرد ... 

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد ... 

و من با آنكه مي دانم ...

تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد ... 

هنوز آشفته چشمان زيباي توام ... 

ای کاش می شد برگردی ... 

    ای کاش ... ...

*نو بهار است در آن کوش که خوشدل باشی*

دوستای گلم سال نو رو پیشاپیش به همتون تبریک می گم سال خوبی رو براتون آرزو می کنم سالی سرشار از شادی٫سلامتی و موفقیت. ان شاءاله که امسال حال همگی مون به احسن حالها تبدیل بشه " آمین".

هیچ کس نمی داند محبوب من به چه اندازه زیبا بود.

به که بخشيدي؟

لبخندهايي که از من دريغ کردي

به که باج دادي؟

صداقتي که از آن من بود

به چه کسي سپردي؟

وجودي که هستيم شده بود

همهء باورم بودي که مي روي

همهء ستاره ام در اين سياهي ِ تنهايي

همهء آنچه داروندارم بود

همهء من را

همهء تو را

ستاره و باران را

آسمان و زمين را

بهانه کردي

که مي روي و بفهمم بايد بروي

کاش مي دانستم چه بايد کرد

کاش کسي چيزي به من مي گفت

کسي که در چنين لحظه اي کاري کرده بود

تنها برايت نوشتم:

اگر مي روي

خورشيد را هم با خودت ببر

بي تو خورشيد بر بام آسمان بارانيم

به چه کار مي آيد؟

همه آرامشي که مي روي

همه از تو نيازم

مي بينم مي روي

مي دانم مي مانم

می دانم  ..................

                           ********************************************

در جمع من و این بغض بی قرار جای تو خالی

                           ********************************************

آنروز بی گمان گريه خواهم كرد

به اندازه تمام ابرهاي آسمان

تا بداني چه قدر دلتنگت بودم

و اشك خواهم ريخت

به اندازه تمام قطرات باران

 تا بداني بي تو چه ها كشيدم

و به تو خواهم گفت :

 که چه غریبانه در دیاری واماندم که

( هيچكس مردنم را بي تو نديد)

وکسی تنهائی ام را حس نکرد

***************

چند پاییز گذشت و تو همان بهار دوری که شاید هرگز نخواهی آمد...

چند پاییز است که احساسم را در کوله بار زمستانیم پیچیده ام و در انتظار

پنجره های غمگین عبور برگها را در دفتر خاطراتم مرور می کنم...

چند پاییز است که در خوابهایم نقش می زنی و من هر روزم را با فردا به

بغضی گره می زنم اماتو رفته ای! تا دور! تا بینهایت... تا آن سوی

جادهها...

و هنوز آیینه در انتظار است و گلدان بی تاب...و غروب زیبا

و من با خود و واژه ها تنها...

ز  دست  محبوب   ندانم   چون   كنم        وز هجر  رويش ديده  جيحون كنم

يارم    چو     شمع    محفل     است        ديدن      رويش     مشكل    است

سرو     مرا     پا     در    گل    است        وان  خط  و   خالش   مايل   است

يار من،  دلدار من،  كمتر تو جفا  كن        يادي      آخر     تو     ز     ما    كن

رفتم برآن ماهرو بااو نشستم روبرو        گفتم     سخنها     مو     به     مو

يار من ،  دلدار من ،  كمتر تو جفا كن       يادي     آخر     تو     ز     ما     كن

بی نگاه  عشق  مجنون  نیز  لیلایی  نداشت

بی مقدس  مریمی  دنیا  مسیحایی  نداشت

بی تو  ای شوق غزل  آلوده ی شب های من

 لحظه ای حتی  دلم با من  هم آوایی نداشت

آن قدر خوبی که در چشمان تو گم می شوم

 کاش چشمان تو هم  این قدر زیبایی  نداشت

 این منم  پنهان ترین افسانه ی  شب های تو

  آن که در مهتاب  باران  شوق  پیدایی نداشت

  در گریز  از  خلوت  شب های   بی پایان  خود

   بی تو  اما خواب  چشم  هیچ  لالایی نداشت

می خواهم دعوتتون کنم به یک سفر به دوران کودکی

روی ادامه مطلب لطفاْ کلیلک کنید و بقیه عکس ها رو اونجا ببینین